(1) حداقل فاصله 5 متری باید بین یک صاعقه گیر مستقل و جسمی که محافظت می شود حفظ شود تا در هنگام برخورد صاعقه به میله از برق{2} برعکس جلوگیری شود. صاعقه گیرهای مستقل باید به یک سیستم زمین اختصاصی مجهز شوند که فاصله جدایی زیرزمینی حداقل 3 متر از شبکه اصلی زمین را حفظ کند.
(2) صاعقه گیرها نباید روی سقف یا چارچوب ساختاری تجهیزات توزیع ولتاژ بالا با ولتاژ 35 کیلوولت یا کمتر نصب شوند.
میله های صاعقه نصب شده بر روی چارچوب های سازه ای باید به شبکه اتصال به زمین و مجهز به دستگاه اتصال زمین متمرکز باشند.
(3) میله های صاعقه نباید بر روی ساختارهای دروازه ای-(قاب های پورتال) ترانسفورماتورها نصب شوند.
(4) صاعقه گیرها و وسایل زمینی باید بیش از 3 متر دورتر از جاده ها و خروجی ها قرار گیرند. در غیر این صورت، برای محافظت از پرسنل در برابر خطرات ولتاژ پله، باید یک لایه سنگ خرد شده یا روکش آسفالت به ضخامت 5-8 سانتی متر اعمال شود.
(5) نصب خطوط روشنایی هوایی، خطوط تلفن، خطوط پخش، آنتن یا تجهیزات مشابه بر روی صاعقه گیرها یا سازه های نگهدارنده آنها اکیداً ممنوع است.
(6) اگر وسایل روشنایی بر روی میلههای صاعقهگیر مستقل یا سازههای نگهدارنده نصب شدهاند، کابلهای منبع تغذیه باید با روکش سربی- یا در مجرای فولادی محصور شوند، و بخشی از کابل به طول بیش از 10 متر باید مستقیماً در زیر زمین مدفون شود.